پاک کن

اگه سرنوشت آدم رو با مداد مي­نوشتن

                        مي­شد با يه پاک­کن پليکان گنده

                                                            پاکش کرد

نقاشی

اين­جا بوي کلاس نقاشيم رو ميده

کلاس نقاشي٬ توي يه زير زمين

با اون خانومه که همش مي­خنديد و به من مي­گفت عزيزم٬ عزيزم...

 

يادمه من و سارا يه ملحفه پهن مي­کرديم تو حياط و از رو کتاب­هاي کانون که هر ماه پستچي يه بسته­ي گنده از اون­ها رو مي­آورد نقاشي مي­کشيديم. نقاشي با برگ، نقاشي با سنگ... با همه چي نقاشي مي­کشيديم. نقاشي زندگي ما بود...

 

تا اين که سر و کله­ي خانومه پيدا شد

من و سارا خواستيم بريم پيش خانومه تا نقاشيمون خوب خوب شه

 

اما باباي سارا نذاشت

مامان من هم از خانومه خوشش نمي­اومد. به خانومه هم مي­گفت. مي­گفت شما با اين زبونتون بچه­ها رو مي­کشونين اين­جا.

من از زير ميز، روپوش مامان رو مي­کشيدم و مي­گفتم مامان تو رو خدا، تو رو خدا...

 

خانومه رو خيلي دوست داشتم

اولش دوست داشتم

اما بعدش...

 

خانومه مي­گفت رنگ­هاي اصلي سه­تا هستن: زرد، قرمز، ...

اون يکي چي بود؟

 

يادم نمياد

هيچي يادم نمياد

 

نمي­دونم چي شد از خانومه متنفر شدم. از نقاشي هم

مداد رنگي­هامو اندختم ته کمد تا يادم نياد که يه روزي خانومه بود، نقاشي بود

يه روزي که من عاشق نقاشي بودم...

...

مهم­ترين چيز اين است که انسان باقی بمانيم...

 

من این دو تا آدم رو دوست دارم!

 

...

 

گرمای وجودتان را عشق است

                                                جناب آستين کوتاه!

 

...

نيمه شبی ديگر

در جست و جوی يک رويا

                                    غلت می­زنم

                                    غلت می­زنم

 

گيج سردرد

مست سفيدی

غلت می­زنم

غلت می­زنم

 

طرحی از بخار

ريزشی دلپذير

                                    غلت می­زنم

                                    غلت می­زنم

 

پاره­ای از سکوت

نجوای هق­هق

                                    غلت می­زنم

                                    غلت می­زنم

 

تنهايی

        رنجه می­دارد درخت را

                        برف را خيال بازی گرفته است

                                               

    کوبتامان تارو

 

پ ن : فوتوبلاگ برفی من

من و شاگردهاي جيگرم!

من: فيلم دوست داري؟

اون: اوهوم

من: چه جور فيلمي؟ کارتون؟ کمدي؟ چارخونه دوس داري؟

اون: نه! من عاشق فيلم هاي ترسناکم!

من: آهان! فيلم ترسناک! گفتي چند سالت بود؟

اون: 10 سال

من: حالا چه فيلم ترسناکي ديدي؟

اون: يه فيلمي که اسمش بود چيز! آهان! جن گير!!!

من: با کي ديدي؟! تنها که نديدي؟

اون: نه! يه روزي دوستم بهم گفت فيلم ترسناک دوست داري؟ منم گفتم آره. بعد بهم گفت يه روز بيا خونمون با هم يه فيلم توپ ببينيم! منم رفتم و دو تايي ديديم! البته خيلي هم ترسناک نبود!

من: مامان و بابات مي­دونستن؟

اون: نچ!

من: ...!

من دلم می خواهد!

چشاتو وا مي­کني و مي­بيني توي جمعي نشستي که يه روزي تک­تکشون دوستاي صميميت بودن... پر از شور بودين... پر از حرف­هاي در گوشي... زندگي­ت به زندگي اونا بسته بود... يه لحظه همه­ي لحظه­هاي با هم بودنتون از جلوي چشات رد میشن و ميرن و تو يه آه بلند مي­کشي...

 

امروز انگار همه­مون بزرگ شديم... عوض شديم... اينو میشه از تو نگاه­هامون فهميد... از حرفامون که ديگه شبيه هم نيست و بعضي وقتا سکوت بزرگ­ترين حرف بين ماهاست!

خب دلم مي­گيره! دلم حق داره بگيره! من دلم اين بزرگ شدن لعنتي رو نمي­خواست... من دلم حرف­هاي بزرگونه نمي­خواست... هنوزم عشق مي­کنم که ريسه برم واسه ترک ديوار... واسه شلوار کوتاه خانم ق... هيس هيس هاي آقاي ف و همه­ي مسخره­بازي­هاي اون موقع­هامون... دلم مي­خواد وسط خنده­هامون بزنيم زير گريه و دلمون واسه هم تنگ بشه...

من دلم دوستاي کوچيکم رو مي­خواد نه اين خانم­هاي بزرگ باشخصيت که راجع به ميل پرده و روش­هاي مدرن چين چين زدن و عروسي کردن و عروسي نکردن حرف مي­زنن!

من دلم گرفته و دلش مي­خواد که بگيره و هيچ­جوري هم خوب نمي­شه!