اين­جا بوي کلاس نقاشيم رو ميده

کلاس نقاشي٬ توي يه زير زمين

با اون خانومه که همش مي­خنديد و به من مي­گفت عزيزم٬ عزيزم...

يادمه من و سارا يه ملحفه پهن مي­کرديم تو حياط و از رو کتاب­هاي کانون که هر ماه پستچي يه بسته­ي گنده از اون­ها رو مي­آورد نقاشي مي­کشيديم. نقاشي با برگ، نقاشي با سنگ... با همه چي نقاشي مي­کشيديم. نقاشي زندگي ما بود...

تا اين که سر و کله­ي خانومه پيدا شد

من و سارا خواستيم بريم پيش خانومه تا نقاشيمون خوب خوب شه

اما باباي سارا نذاشت

مامان من هم از خانومه خوشش نمي­اومد. به خانومه هم مي­گفت. مي­گفت شما با اين زبونتون بچه­ها رو مي­کشونين اين­جا.

من از زير ميز، روپوش مامان رو مي­کشيدم و مي­گفتم مامان تو رو خدا، تو رو خدا...

خانومه رو خيلي دوست داشتم

اولش دوست داشتم

اما بعدش...

خانومه مي­گفت رنگ­هاي اصلي سه­تا هستن: زرد، قرمز، ...

اون يکي چي بود؟

يادم نمياد

هيچي يادم نمياد

نمي­دونم چي شد از خانومه متنفر شدم. از نقاشي هم

مداد رنگي­هامو اندختم ته کمد تا يادم نياد که يه روزي خانومه بود، نقاشي بود

يه روزي که من عاشق نقاشي بودم...

مهم­ترين چيز اين است که انسان باقی بمانيم...

گرمای وجودتان را عشق است

                                                جناب آستين کوتاه!

نيمه شبی ديگر

در جست و جوی يک رويا

                                    غلت می­زنم

                                    غلت می­زنم

گيج سردرد

مست سفيدی

غلت می­زنم

غلت می­زنم

طرحی از بخار

ريزشی دلپذير

                                    غلت می­زنم

                                    غلت می­زنم

پاره­ای از سکوت

نجوای هق­هق

                                    غلت می­زنم

                                    غلت می­زنم

من: فيلم دوست داري؟

اون: اوهوم

من: چه جور فيلمي؟ کارتون؟ کمدي؟ چارخونه دوس داري؟

اون: نه! من عاشق فيلم هاي ترسناکم!

من: آهان! فيلم ترسناک! گفتي چند سالت بود؟

اون: 10 سال

من: حالا چه فيلم ترسناکي ديدي؟

اون: يه فيلمي که اسمش بود چيز! آهان! جن گير!!!

من: با کي ديدي؟! تنها که نديدي؟

اون: نه! يه روزي دوستم بهم گفت فيلم ترسناک دوست داري؟ منم گفتم آره. بعد بهم گفت يه روز بيا خونمون با هم يه فيلم توپ ببينيم! منم رفتم و دو تايي ديديم! البته خيلي هم ترسناک نبود!

من: مامان و بابات مي­دونستن؟

اون: نچ!

من: ...!

چشاتو وا مي­کني و مي­بيني توي جمعي نشستي که يه روزي تک­تکشون دوستاي صميميت بودن... پر از شور بودين... پر از حرف­هاي در گوشي... زندگي­ت به زندگي اونا بسته بود... يه لحظه همه­ي لحظه­هاي با هم بودنتون از جلوي چشات رد میشن و ميرن و تو يه آه بلند مي­کشي...

امروز انگار همه­مون بزرگ شديم... عوض شديم... اينو میشه از تو نگاه­هامون فهميد... از حرفامون که ديگه شبيه هم نيست و بعضي وقتا سکوت بزرگ­ترين حرف بين ماهاست!

خب دلم مي­گيره! دلم حق داره بگيره! من دلم اين بزرگ شدن لعنتي رو نمي­خواست... من دلم حرف­هاي بزرگونه نمي­خواست... هنوزم عشق مي­کنم که ريسه برم واسه ترک ديوار... واسه شلوار کوتاه خانم ق... هيس هيس هاي آقاي ف و همه­ي مسخره­بازي­هاي اون موقع­هامون... دلم مي­خواد وسط خنده­هامون بزنيم زير گريه و دلمون واسه هم تنگ بشه...

من دلم دوستاي کوچيکم رو مي­خواد نه اين خانم­هاي بزرگ باشخصيت که راجع به ميل پرده و روش­هاي مدرن چين چين زدن و عروسي کردن و عروسي نکردن حرف مي­زنن!

من دلم گرفته و دلش مي­خواد که بگيره و هيچ­جوري هم خوب نمي­شه!