"آدم را افکارش می­سازد؛ تعداد افکار خیلی کم­تر از تعداد آدم­هاست، در نتیجه همه­ی آدم­هایی که فکر واحدی دارند مثل هم­اند. از آنجایی که یک اندیشه هیچ چیز مادی ندارد، همه­ی آدم­هایی که تنها به طور مادی آدمی را دوره می­کنند که اندیشه­ای دارد­، هیچ تغییری در این اندیشه ایجاد نمی­کنند."

مارسل پروست

طرف گرمانت

در جست و جوی زمان از دست  رفته

خانه­ی پدربزرگم حیاط بزرگی داشت. پر بود از گل­های رنگ و وارنگ و میوه­های ترش و شیرین. چه حالی می­کردیم من و دختر خاله­هایم در آن حیاط بزرگ که برای ما از هزار تا پلی استیشن و ویدیو گیم بهتر بود. جایی که جان می­داد برای قایم موشک و هر جور شیطنت!

این حیاط بزرگ مال ما بچه­ها بود و انواع و اقسام جانوران و حشراتی که در آن زندگی می­کردند! از
گربه های خوابالو گرفته تا مارمولک­هایی که برادرم و پسرخاله­ام به دمشان نخ می­بستند و دنبالشان می کردند!

اما همیشه برای من عجیب­ترین و مرموزترین موجودات این حیاط مورچه­ها بودند. آن قدر تعدادشان زیاد بود که هیچ وقت تمام نمی­شدند. ساعت­ها دنبالشان می­کردم تا خانه­ی اصلیشان را پیدا کنم و بعد زمین را می­کندم تا به ملکه برسم. ملکه­ای که بر تخت نشسته بود و چند مورچه­ی دیگر با پر بادش میزدند و او هی می­خورد و می­خورد! اما این کنکاش­های گاه و بی­گاه من هیچ وقت به نتیجه نرسید و هرگز ملکه را ندیدم! اما هنوز هم باور دارم که جایی در همین نزدیکی، شاید چند متر زیر زمین ملکه­ای بر تخت پادشاهی نشسته است و همین جور مدام دستور می­دهد!

"لحظاتی هست که آدم نه می­تواند فکر کند نه می­تواند احساس کند. پس اگر آدم نه بتواند فکر کند، نه بتواند احساس کند کجاست؟"

ویرجینیا وولف

به سوی فانوس دریایی

وقتی مادر آدم اسکار برده باشه و پدر آدم گرمی، بچه­ی آدم می­شه یه سیب خوشمزه!

اینجا میتونید امضا کنید...

هی بیا به خوابم. فکر می کنی من اهمیت می دم؟ اگه می دونستی که چقدر کله شقم به خودت زحمت نمی دادی که از اون دنیا بیای به خواب من. من همینم که هستم. هیچیم عوض نمی شه...